Exclusief toegankelijk Registreer voor toegang tot Zorgvisie.nl Lees meer

Van Boxtel: ‘Premie betalen steeds vaker een probleem’

Steeds meer verzekerden van zorgverzekeraar Menzis kunnen hun premie niet betalen en vragen een betalingsregeling aan. Dat zei Menzis-topman Roger van Boxtel gisteren op het grote zorgevenement Diagnose 2025. Op het evenement voor de toekomst van de zorg sprak Van Boxtel openhartig over de rol van verzekeraars in het beteugelen van de zorgkosten.
Van Boxtel: ‘Premie betalen steeds vaker een probleem’

“We zien een daling van het aantal mensen dat een aanvullende verzekering neemt en een stijging van het aantal mensen dat de premie niet meer kan betalen”, aldus Van Boxtel tijdens de bijeenkomst op de Nyenrode Business Universiteit in Breukelen. In het licht van deze ontwikkelingen kondigde de topman een product voor zorgsparen aan waar Menzis al ver mee gevorderd is.

Bezuinigingen

Van Boxtel vertelde voor twintig procent te hebben bezuinigd binnen zijn eigen organisatie. Hierbij speelt het feit dat verzekeraars te maken krijgen met steeds hogere solvabiliteitseisen. “Het vlees raakt wat dat betreft wel van de botten.”

Regierol

Hoewel verzekeraars het volgens Van Boxtel niet breed hebben, krijgen ze wel de regierol toebedeeld bij het inperken van het zorgvolume. “Er wordt van ons verzekeraars verwacht dat wij het volume gaan beheersen. Terwijl verzekeraars in principe alleen over de kwaliteit en de prijs gaan. Toch zijn wij schijnbaar de partij die tegen Nederland moet gaan zeggen dat het allemaal niet meer kan.”

Zbc's

De verzekeraar deed een aantal pittige uitspraken in zijn speech. Over zelfstandige behandelcentra (zbc’s) zei hij: “Als zorgverzekeraar krijg je het idee dat je twee keer aan het betalen bent.” Over ‘onzinpoli’s’ was de verzekeraar ook niet positief: “Je hebt waarschijnlijk maar twee snurkpoli’s nodig voor heel Nederland.” Volgens hem is het motto van de Nederlandse zorg: ‘alles erbij en nooit iets eraf’.

Laatste levensjaren

Afsluitend zwengelde Van Boxtel discussies aan over de overbelasting van mantelzorgers en de behandeling in de laatste levensjaren. “In hoeverre moeten artsen blijven doorbehandelen bij negentigjarigen? Dat is een discussie die nu echt gevoerd moet worden in de maatschappij.” (Zorgvisie – Wouter van den Elsen / Twitter)

Lees meer:

Van Boxtel wordt lijsttrekker D66 voor Eerste Kamer
Menzis en Lentis tekenen vierjarige samenwerking
Menzis: Bethesda topziekenhuis bij borstkanker
Verzekerden beoordelen zorgverzekeraar op daden

Zorgvisie magazine

Interesse in meer achtergronden? Word nu abonnee van Zorgvisie.

13 reacties

  • no-profile-image

    ((

    zij hebben gelijk dat de mensen de maandelijkse premie niet meer kunnen betalen zij zijn idioot bezig men weet zelf niet meer waar je aan toe bent het is gewoonweg trieste boel zij houden nergens meer rekening mee of je kan betalen ja de nee en wat krijg je daar voor terug niks en nog eens niks want ze gaan overal op bezuinigen wat helemaal niet kan ik weet het niet meer waar dat allemaal naar toe moetbovendien hebben de hoge heren lak aan van wat er gaat gebeuren hun zitten wel goed bij kas maar de mindere man die kunnen zij wel pakken want daar zijn het meeste van,WAAR MOET DAT NOG HEEN.dat vraag ik mij af.wij gaan naar de oorlog op aan want zij zijn je liever kwijt en je bent een nummer

  • no-profile-image

    JT

    Het is zinvol de discussie te voeren over welke behandelingen en welke diagnostiek nog zinvol zijn vanaf een bepaalde leeftijd. Uiteraard gaat het niet om een zakje bloed of een antibiotica kuur. Het gaat bv om het opsporen van een vroeg stadium kanker bij en 85 jarige welke er wrsch wel 10 jaar over doet om zo groot te groeien dat iemand er echt last van krijgt. Het hele traject van diagnose stellen tot en met behandeling en nazorg kost heel veel geld terwijl de patient wrsch enkele jaren later toch wel overlijdt aan iets anders, of een natuurlijke dood sterft. Met de toenemende vergrijzing is dit een erg grote kostenpost in de zorg. Alleen wil de politiek zich niet branden aan zulke gevoelige onderwerpen. Om nog maar te zwijgen van de kosten die de allerkleinsten met zich meebrengen. Levensvatbaar vanaf 24 weken?? Dan moet er wel eerst voor een paar ton aan behandelingen en diagnostiek gebeuren. Het is de vraag of het dat waard is. Zeker aangezien kinderen die zo jong geboren worden toch vaak een moeizaam leven tegemoet gaan, als ze het in eerste instantie al halen.

  • no-profile-image

    Peter de Wit

    Een aantal belangrijke punten zijn hierboven al genoemd dus ik ga er verder niet op in. Belangrijke zaken gezien het aantal reacties wat meestal beperkt is tot 1 of 2. Wat zwg ik wel: Helaas zijn veel artsen alleen maar techneuten en geven zij geen sturing aan de zorg, dwz ze doen alles wat kan in complexe zaken, voor de zingevingskant is in dat soort situaties natuurlijk geen plek maar daarna gebeurt het ook niet en dat moet nu juist wel. Een voorbeeld. Iemand in mijn directe familie kreeg het bericht van de behandelende arts dat er niet gereanimeerd zou worden bij een ernstig incident, dat hebben we uiteindelijk geslikt na uitleg en de betrokkene ook; daarna gaat ze van de ic af en naar een andere afdeling, krijgt daar na enkele dagen een hartstilstand en..... wordt gereanimeerd en heeft een afgrijselijk sterfbed. Er zijn talloze andere voorbeelden.
    Iets anders: er wordt wel gesproken over betaalbare zorg maar door overheid en verzekeraars maar het debat om kleine stappen te zetten over hoe en wat vorm te geven is er niet. Wat dat betreft krijgen de verzekeraars dat in de schoenen geschoven en de consument door de hoge premies. Het lijkt net als in het onderwijs: van kinderen die een slechte of geen opvoeding krijgen, verwacht wordt dat het onderwijzend personeel dat dan opvangt en wel doet en compenseert.

  • no-profile-image

    Gavi

    Ik blijf erbij dat iedereen recht heeft op goede zorg, een 85 jarige met een levenswens die enigszins haalbaar is heeft dat net zo goed als een doodzieke puber met een ongeneeslijke ziekte. Wie zijn wij dat we mogen bepalen hoe oud iemand wordt. Boven de 80 kranen dicht? Een zakje bloed doet soms wonderen voor een zieke ouderen,veel van de hierboven beschreven extreme gevallen neem ik maar niet eens mee in mijn reactie, dat zijn echt de uitzonderingen. En , bij wijze van voorbeeld, palliatieve zorg kost ook geld aan mankracht en medicatie, niet doen dus indien niet genoeg premie betaald? Wat een (onmenselijke)larie! Bij met de reactie van @Victor.

  • no-profile-image

    criet

    aanvullend zorgbelasting-heffing niet tot 1x modaal belasten-maar juist van 1x tot 2x modaal en hoger?
    en niet te veel facetten in de zorg vergoeden, die zelf ook bekostigd kunnen worden- zoals electro-bromscooters(zie soms hele woonwijken tegen elkaar op concureren om ook zo'n gadjet te bemachtigen)
    Verder ingrepen doen die geen levensverlenging betekenen!

  • no-profile-image

    voor Bill en Pieter

    zijn jullie wel eens iemand dierbaars verloren?? verlengen van een leven dat niet meer goed komt, nee daar ben ik het mee eens maar goede warmte zorg, zonder pijn, ja en dat mag wel iets kosten. als het maar de juiste behandeling is en in overleg met de familie iemand tot een waardig einde kan komen

  • no-profile-image

    Victor

    De heer van Boxtel probeert iets te bewegen of te duiden waar het gaat om wezenlijke keuzes in de toekomst van de zorg.Hij schets dilemma's die om een debat en keuzes vragen. Wel zegt hij weinig over de eigen verantwoordelijkheden van de zorgverzekeraars om te bezien waarin zij nog te kort schieten en wat ze zouden kunnen verbeteren als het gaat om betaalbare premies, keuzevrijheid en de kwaliteit van behandelingen en medicijnen va nuit het perspectief van de zorgvragende verzekerde. Daar zijn nog de nodige verbeterpunten. Zorgverzekeraars zijn bedrijven die denken in rendementen en omzet om zich bedrijfseconomisch staande te houden en hun beleid te realiseren. Maar hun bijzondere taak en rol ontslaat hen niet van de verplichting om niet alleen naar het systeem, het toezicht en zorgstelsel te wijzen wanneer ze voor uitdagingen staan en knelpunten tegenkomen. Door zich bijvoorbeeld meer te openen naar de individuele verzekerde en met hem mee te denken in wensen en verwachtingen en mogelijkheden en onmogelijkheden verzamelen ze ook kennis die waardevol kan zijn om de verbeteringen bij zichzelf, hun dienstverlening en de kwaliteit van de geleverde zorg en behandeling door zorgverleners. Ook hebben zij vaak goede ideeën ie tot verbeteringen kunnen leiden. De verzekerde zou ook (rekening houdend met zijn gezondheidsprofiel) meer beloond mogen worden waar hij bijvoorbeeld zelf alternatieven vindt voor een zorgvraag e geen beroep doet op een voorziening. of waar zorgverleners met eigen innovaties kosten besparen.
    Wat het punt over doorbehandelen op leeftijd betreft wordt een zwart-wit voorbeeld gegeven .Het gaat om een zeer complex ethisch vraagstuk waarbij de waarde van leven niet bepaald moet worden door eenzijdige factoren als bijvoorbeeld een leeftijdsfactor. Wanneer dat leidend wordt in keuzes ontstaat heel eenvoudig een glijdende schaal naar bijvoorbeeld het hebben van een meervoudige handicap in vergelijking met de noodzaak van een levenslange zorg een kostbare operatie bij een gezonde persoon met een hoge levensverwachting en een hoge economische productiviteit. Een samenleving die keuzes maakt op dit terrein moet eerst vanuit zelfreflectie en zelfonderzoek definiëren hoe het recht op leven er voor elke burger nu en in de toekomst uit moet zien. En daarnaast breid blijven dat recht op leven en levensvoortzetting mogelijk te maken en niet te belemmeren.

  • no-profile-image

    bezorgde verzorgende

    uitkomst: de rijke eindelijk eens laten betalen en de middemoot en de minima hun kosten naar beneden. de rijke hebben meer dus wordt het eens tijd dat zij er voor gaan zorgen dat de zorg weer wat beter wordt en de kosten gedrukt voor degene die het nodig hebben en het niet goed kunnen betalen

  • no-profile-image

    Rinie

    De eerste opmerking van dhr. Van Boxtel geeft aan dat steeds meer mensen financiëel gezien moeite hebben om het hoofd boven water te houden. Dat geldt dus niet voor de goed betaalden, dit kabinet legt de rekening bij de zwakken in de samenleving!
    Verder ben ik het helemaal eens met Tjard Reininga, de verzekeraars moeten slechts doen wat hun taak is, dat is inderdaad niet allerlei hervormingen in de gezondheidszorg doorvoeren, vaak ten koste van hun verzekerden!
    Verder wordt het meer dan hoog tijd dat er breed gesproken gaat worden over het al dan niet toepassen van alle mogelijkheden die de gezondheidszorg kan aanbieden.
    Vgl. het behandelen van een (uitbehandelde) (hoog)bejaarden met de bezuinigingen voor jonggehandicapten! Politiek???

  • no-profile-image

    Anoniem

    Ik hoorde een verhaal over een Rotterdamse crimineel die met ernstige snijwonden langdurig in een Rotterdams ziekenhuis was opgenomen. De behandeling van die crimineel koste heel veel geld. Toen de crimineel weer volledig was opgelapt en het ziekenhuis kon verlaten werd hij, toen hij buiten liep nog een keer geconfronteerd met zijn 'vijanden' want hij werd nog op het ziekenhuisterrein doodgeschoten.
    Ook die doelgroep maar uitsluiten in de toekomst?

  • no-profile-image

    tjark reininga

    van boxtel maakt ook een goed punt inzake de regierol die de politieke meerderheid de verzekeraars toedenkt op budgetniveau, omdat zij zelf de keuzes niet kan of wil maken. de verzekeraars zouden zich beter kunnen terugtrekken op een rol als behartiger van de belangen van de individuele verzekerde als patiënt en zorgvrager. zij zouden zich ver moeten houden van enerzijds de organisatie en financiering van de zorginstellingen en anderzijds de toegankelijkheid van de zorg en de beschikbaarheid van nieuwe medische ontwikkelingen vanuit de basisverzekering. die laatste vraag is er vooral een voor de solidariteit van de bevolking en dus voor politieke besluitvorming.

  • no-profile-image

    Pieter

    “In hoeverre moeten artsen blijven doorbehandelen bij negentigjarigen?" Als men in de ziekenhuizen efficiënter en doelmatiger zouden werken, zou deze vraag helemaal niet gesteld hoeven te worden.

  • no-profile-image

    Bill

    Goed punt dat laatste wat hij maakt. Ik heb toch al talloze keren meegemaakt dat er in de laatste uren van iemands leven nog voor een vermogen aan behandelingen, transfusie ed gegeven werd, terwijl het al duidelijk was dat diegene het niet meer zou gaan redden. Ook de reanimatie mbv hartlongmachine van een 85-jarige die een 4e suicidepoging had ondernomen moest en zou gebeuren. Dit zijn dingen waarbij je je vraagtekens kunt zetten. Maar het is m.i. aan de politiek om hierin keuzes te maken om de kosten te beteugelen.

Of registreer u om te kunnen reageren.

Zorgvisie is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden