Nieuwe regels voor behandeling thuis. Waar wachten we nog op?

Het is een filmpje dat mij altijd weer raakt. In beeld is een oudere man met beginnende Alzheimer, die vertelt dat hij steeds vaker dingen vergeet. Het begon met allerlei kleinigheden, maar onlangs verdwaalde hij in de stad waar hij zijn hele leven heeft gewoond, en dat was ineens wel heel serieus. 

Zijn vergeetachtigheid baart hem zorgen, vertelt hij, maar voor zijn dochter is het zo mogelijk nog moeilijker. Waar is mijn vader?, vraagt zij zich constant af. Weet hij de weg naar huis nog wel terug te vinden? Krijgt hij geen ongeluk? Wordt hij niet beroofd?

Zoals zo vaak, biedt ook hier techniek een helpende hand. Er zijn experimenten gaande met een apparaatje ter grootte van een mobiele telefoon dat je aan je riem kunt bevestigen of in je broekzak kunt steken. Via gps ben je op die manier altijd traceerbaar. Vader én dochter zijn dankzij die oplossing zekerder van hun zaak.

Het systeem waarover dit filmpje gaat, wordt ontwikkeld in Spanje en is op korte termijn nog niet leverbaar in Nederland. Maar het staat symbool voor iets dat groter is dan afzonderlijke Europese landen, iets dat naar mijn vaste overtuiging de toekomst heeft: de digitaal verbonden patiënt.

E-health wordt het ook wel genoemd, en het maakte het leven gemakkelijker voor zorgverleners én voor patiënten. Bovendien zijn de kosten aanzienlijk lager dan van de gebruikelijke manieren van zorg verlenen, wat weer een groot maatschappelijk voordeel oplevert. De gezondheidszorg in Nederland en in andere westerse landen is immers al duur genoeg.

De regels en de afspraken over de financiering van e-health zijn echter verre van optimaal, en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Een voorbeeld? Onlangs hoorde ik het verhaal van een patiënt met een bepaalde huidziekte, die prima thuis kan worden behandeld. Een lichtcabine met een bepaalde vorm van ultraviolette straling maakt de ziekte draaglijk.

Nog beter wordt de zorg als er een elektronische verbinding wordt gelegd tussen de lichtcabine thuis en de dermatoloog in het ziekenhuis. Alle noodzakelijke gegevens worden via een netwerk verzonden en vervolgens gemonitord en opgeslagen. Een prima systeem dus, waardoor reizen overbodig wordt en alle partijen het moment kunnen uitkiezen dat hen het best uitkomt. De patiënt hoeft bijvoorbeeld geen halve dag vrij te nemen van zijn werk om op een onhandig tijdstip naar het ziekenhuis te gaan.

Jammer genoeg wordt deze vorm van behandeling niet afdoende vergoed. Dat wil zeggen dat een arts de tijd die hij kwijt is met het monitoren van de lichttherapie niet in rekening kan brengen. Het op afstand behandelen van patiënten is op deze manier minder aantrekkelijk. De kans is dus groot dat de patiënt toch persoonlijk moet langskomen op het spreekuur, terwijl dat nergens voor nodig is.

Dat kan anders en beter, zou ik denken. Mijn oproep aan alle beleidsmakers is dus: pas de regels aan! Iedereen profiteert ervan, de arts, de verpleegkundige, de patiënt en de samenleving als geheel. Waar wachten we nog op?

Marcel Kool