Exclusief toegankelijk Registreer voor toegang tot Zorgvisie.nl Lees meer

De wet van de Zichzelf Versterkende Tegenzin

Auteur: Claudia van Wissen, Leeuwendaal
Deze blog valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie van Zorgvisie

Mijn zoon Niek is dol op dilemma’s. Hij blijft mij maar bestoken met onmogelijke keuzes, zoals: voor de rest van je leven altijd een natte onderbroek dragen of altijd als je wilt spreken, begin je te blaten als een schaap? Mm.. lastig.
Claudia_van_Wissen_Leeuwendaal.jpg

Vanochtend had ik nu eens een dilemma voor hem: een gewone schooldag en na school huiswerk maken en spelen, of een warme vrije dag met zwemmen en bootje varen waarop je ’s ochtends wel naar de tandarts moet?
Die tandarts zinde hem natuurlijk niet. ‘Heb ik een gaatje?’ wilde hij weten.
‘Nee, je hebt geen gaatje. Je hoeft alleen voor controle naar de tandarts.’
Mm, lastig.
‘En moet ik wel een fluor-gebitje?’
‘Ja, wel een fluor-gebitje.’
Hij dacht nog eens diep na maar uiteindelijk wist hij het toch zeker: ‘Doe mij maar de gewone schooldag, ik heb zo’n hekel aan de tandarts.’
Het antwoord van mijn zoon bevestigde weer eens de juistheid van de Wet van de Zichzelf Versterkende Tegenzin die ik ooit heb geformuleerd.

Bij Leeuwendaal is het woord strengths een sleutelbegrip. Met strengths bedoelen we alles wat iemand goed kan en waar hij of zij ook nog eens energie van krijgt. Waar die twee samengaan, is werkplezier vrijwel gegarandeerd. En dat werkplezier ontbreekt vrijwel zeker als iemand ergens wel goed in is terwijl dat juist veel energie slurpt. Als ik naar mijzelf kijk: mijn financiële administratie verricht ik al vele jaren foutloos én met de grootst denkbare tegenzin. Ik kan het blijkbaar goed, maar als dat mijn werk zou zijn geweest, dan zat ik al lang afgebrand thuis. Presteren tegen heug en meug, dat houdt niemand lang vol. Maar doe je waar je goed in bent en wat je ook nog eens plezier verschaft, dan presteer je met hart en ziel.
Ook in de innovatieve methodiek die Leeuwendaal hanteert voor teamcasting is strengths het sleutelbegrip. In een notendop: we benoemen concreet de teamopgaven, vertalen deze naar de benodigde teamrollen en komen zo tot de ideale mix en dosering van de strengths die vereist zijn om de opgaven te vervullen. Wanneer alle teamleden zoveel mogelijk opereren vanuit hun strengths, dan is het topteam in zicht. De teamleden versterken elkaar in hun gemeenschappelijke drijfveren en vullen elkaar aan in hun verschillen. Werkplezier en effectiviteit zijn gegarandeerd en het risico op uitval is het kleinst.

Mooie theorie, zult u wellicht denken, maar in de weerbarstige dagelijkse praktijk in de zorg kan je er toch weinig mee. De rotklusjes zullen toch ook opgeknapt moeten worden. Als iedereen het werk laat liggen dat hem of haar niet zint, dan wordt het een janboel. En bovendien: die rotklusjes vormen maar een klein deel van het werk, het overgrote deel van hun functie vinden de mensen wel leuk.
Helaas, hier wreekt zich de eerder genoemde Wet van de Zichzelf Versterkende Tegenzin. Klusjes waar we tegenop zien, omdat ze energie slurpen in plaats van opleveren, worden vanzelf groter en groter. Ze ontnemen ons een onevenredig groot deel van het plezier in ons werk. Een taak die in tijd gemeten misschien eentiende deel van ons werk behelst, kan ons werkplezier flink of zelfs grotendeels vergallen. En juist dat is de reden waarom we er alles aan moeten doen om dichter bij de strengths van medewerkers en teams te geraken. Met elke millimeter tegenzin die we uit het werk van een medewerker weten te schrappen, scheppen we een enorme ruimte voor nieuw werkplezier en hervonden elan.
Taken die de ene medewerker zwaar op de maag liggen, kunnen voor de andere medewerker een bron van energie en ontwikkeling zijn. Door deze taken te herverdelen, ontstaat zuurstof die de passie voor het werk weer doet oplaaien. En zo krijgt de Wet van de Zichzelf Versterkende Tegenzin geen vat op onze mensen.

Gerelateerde tags

Of registreer u om te kunnen reageren.