Ook in de ouderenzorg zijn we – en ook ouderen en familie – nog best gericht op uitstel van de dood: toch nog een behandeling of medicijn. Maar het lukt steeds beter om tijdig aan ‘proactieve zorgplanning’ te doen. Als ouderen bij ons komen met een zorgvraag, bespreken we: wat voor kwaliteit van leven wilt u in de laatste levensjaren en welke ondersteuning past daarbij?

Huijer schrijft ook dat de betekenis van het leven vooral zit in je relaties, met familie, vrienden en buren. Samenleven in verbinding is thuis voor veel mensen heel natuurlijk en blijkt een stuk lastiger in het verpleeghuis. Ik denk dat we nog niet alle mogelijkheden benutten om mensen thuis te laten wonen. Als iemands situatie complex wordt door kwetsbaarheid, zeggen we nu op een bepaald moment: het gaat niet meer thuis. Ik ben ervoor om dan toch opnieuw te kijken wat er nodig is om het thuis wél mogelijk te maken. We doen er goed aan om bijvoorbeeld onze casemanagers, zorgconsulenten, wijkverpleegkundigen, ergotherapeuten en huisartsen hierin te faciliteren.

Eén van de oplossingen waarin we al veel investeren is reablement: ouderen opnieuw, of nieuwe, vaardigheden leren. Er zijn ook steeds meer hulpmiddelen, groot en klein. En een zorggeschikte woning scheelt ontzettend veel – die moeten er snel méér komen. Als maatschappij moeten we bovendien investeren in gemeenschapszin en het vanzelfsprekender maken dat we naar elkaar omkijken.”