Waarom is vrouwengezondheid zo lang niet serieus genomen? Het antwoord ligt deels in een lange geschiedenis waarin het mannelijk lichaam de medische norm was. In onderzoek, diagnostiek en behandeling werd het vrouwelijk lichaam vaak gezien als een afwijking van die norm. De gevolgen daarvan zijn nog altijd zichtbaar. Hart- en vaatziekten bij vrouwen worden bijvoorbeeld minder snel herkend omdat symptomen anders zijn dan het klassieke – op mannen gebaseerde – beeld van pijn op de borst. Tegelijkertijd overlijden meer vrouwen dan mannen aan deze aandoeningen.

Gelukkig ontstaan er initiatieven waaruit blijkt dat verandering mogelijk is. Zoals het H3-netwerk van cardioloog Janneke Wittekoek, psychiater Sandra Kooij en gynaecoloog Dorenda van Dijken. Dit is een landelijk platform waar kennis, ervaring en samenwerking op het gebied van hoofd, hart en hormonen samenkomen. Door huisartsen, specialisten en andere professionals samen te brengen ontstaat er betere, interdisciplinaire zorg voor vrouwen.

Maar vrouwengezondheid is breder. Zo geeft één op de vier vrouwen aan dat hormonen invloed hebben op hoe zij hun werk doen. Toch praten we op het werk weinig over onderwerpen als heftige menstruaties of de overgang. De TNO Health@Work Scan helpt werkgevers het taboe te doorbreken, ziekteverzuim te verminderen en het werkgeluk te vergroten. Ook voor bestuurders ligt hier een duidelijke agenda. Maak structureel aandacht voor vrouwengezondheid in beleid rond passende zorg en geef er ruimte voor binnen onderzoeksfinanciering en innovatieprogramma’s. Stimuleer medische opleidingen om diagnostiek en behandelingen gericht op vrouwengezondheid op te nemen in het curriculum.

Positioneer vrouwengezondheid niet als een apart programma naast de ‘echte’ zorg. ‘Vrouwen’ zijn geen doelgroep; zij vormen ruim de helft van de bevolking. Het gaat niet om iets extra’s doen, maar om zorg beter organiseren. Wie dat serieus oppakt, verbetert niet alleen de kwaliteit van zorg. Onderzoek laat zien dat betere vrouwengezondheid ook economische voordelen oplevert, bijvoorbeeld door minder verzuim en doelmatiger zorggebruik. De echte vraag is daarom niet wat het kost om deze inhaalslag te maken, maar wat het kost als we het niet doen.