Minister Sophie Hermans wil voor doorbraken zorgen op taaie zorgdossiers, ook als de keuzes pijnlijk zijn. Passende zorg moet de norm worden, niet-gecontracteerde zorg verdwijnt en de zorgplicht wordt aangescherpt. Hoe ze dat allemaal met een minderheidskabinet voor elkaar gaat krijgen? “Meerderheden vinden is het werk van een minister.”
Ver boven het glazenplafond dat het
Minister Hermans wil de zorgplicht aanscherpen. Dat klinkt als een versterking van de positie van de verzekerde. Wie de beleidsbrief van 24 april ernaast legt, ziet een andere beweging. De zorgplicht aanscherpen heeft alleen betekenis als de verzekerde ergens heen kan wanneer de verzekeraar tekortschiet. Precies die uitweg verdwijnt in hetzelfde pakket: de vergoedingsverplichting voor niet-gecontracteerde zorg wordt afgeschaft. De verzekerde krijgt een scherpere belofte en raakt tegelijk het enige drukmiddel kwijt dat hij zelf in handen had.
Ook de ambitie om passende zorg de norm te maken verdient een blik onder de motorkap. De DBC is sinds 2005 de financiële motor van het ziekenhuiswezen. Wie behandelt, declareert. Wie meer behandelt, declareert meer. Passende zorg vraagt het omgekeerde: minder doen waar doen weinig toevoegt. De beleidsbrief erkent die spanning half, met de SEH en de ggz als voorbeelden, en vat de rest samen in zes woorden: waar nodig passen we deze aan. Zonder tijdpad en zonder commitment. De arts wordt geacht passender te werken in een instelling die voor haar voortbestaan afhankelijk blijft van productie. In die sandwichpositie verliest uiteindelijk de patiënt.
Op de vraag hoe zij dit met een minderheidskabinet voor elkaar krijgt, antwoordt de minister dat meerderheden vinden het werk van een minister is. De beleidsbrief laat zien hoe dat werk wordt verlicht. Het afschaffen van de vergoeding voor niet-gecontracteerde zorg, de inzage in declaratiegegevens van andere verzekeraars, het meewegen van beschikbaarheid van mensen en middelen bij pakketwaardigheid: elk van deze maatregelen zou als losstaand voorstel een moeizame Kamerbehandeling tegemoet gaan. Onder de noemer passende zorg glijden ze gezamenlijk naar binnen. Meerderheden vinden wordt eenvoudiger wanneer het debat over de afzonderlijke delen wordt overgeslagen.
De minister wil doorbraken op taaie dossiers, ook als de keuzes pijnlijk zijn. Het taaiste dossier ligt onaangeroerd op haar eigen bureau. Een bevriende huisarts vatte het onlangs in één zin samen: als we passende zorg willen, waarom dan DBC’s?