Let op: de informatie in dit artikel is ten minste vijf jaar oud

AWBZ: alleen voor wie het echt nodig heeft

Op een incrementele manier heeft het kabinet-Rutte-II weer een element aan de discussie over de toekomst van de AWBZ toegevoegd. Terwijl de gehandicapten en chronisch psychiatrische zorg juist behoefte hebben aan een fundamentele benadering met een helder, langetermijnperspectief.

Artikel bewaren

U heeft een account nodig om artikelen in uw profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
AWBZ: alleen voor wie het echt nodig heeft
Foto: ANP/Olaf Kraak

Het is opvallend dat de discussie over de toekomst van de AWVZ zich vaak richt op de zorgaanbieders. De politiek schildert hen af als geldverslindend, bureaucratisch en weinig innovatief. Ik verzet me tegen dit beeld. Wij voerden het afgelopen decennium enorm veel verbeteringen en vernieuwingen door in de zorg voor mensen met een handicap en in de zorg voor mensen met een chronische psychiatrische aandoening. Niet de zorgaanbieders en zeker niet de zorgvragers zijn het probleem, maar een tekortschietende sturing en een telkens wisselend beleid vanuit de overheid.

Verantwoordelijkheden naar gemeenten

Het nieuwe kabinet zet het beleid door van deconcentratie

3
68

Wilt u dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement. Al voor de prijs van 1 kop koffie per week (2,50 euro) kunt u onze premiumartikelen lezen.

Bent u al abonnee? Log dan in en lees verder.

3 REACTIES

  1. Hoi Peter
    Goed artikel (politiek beschouwd) in Zorgvisie. Complimenten!
    Een punt feedback: Onder zelfredzaamheid had ik graag gezien dat je als zorgaanbieder de innovatie op het gebied van familiezorg had genoemd.
    Als zorgaanbieder ‘aansluiten’ op de vraag van de burger is mijn inziens een paradigma overslaan.
    Ik ben van mening dat de marketing van zorgaanbieders er vanaf nu vooral op gericht moet zijn om weliswaar aan te sluiten maar vooral te focussen op de zelfwerkbaarheid van de burgerij. Daarop aansluiten betekent volgens mij vooral de burgerij in staat stellen om de zorg voor hun familielid/vriend/buurman/vrouw te delen met de professional. (faciliteren =zorgen dat in plaats van zorgen voor)
    Het verrijkt de zorg, het is meer duurzaam en het herstelt de verhoudingen tussen familieleden die we de afgelopen decennia ‘verkocht’ hebben aan de AWBZ.
    Een zodanige procesoptimalisering zal de klantwaarden vermeerderen en de kosten reduceren. Vaak gezien als onmogelijk deze drie zaken tegelijkertijd na te streven. Ik ben er van overtuigd dat het kan.
    groet
    Jacques Wagtmans MBA-H

  2. Lees alle reacties
  3. De AWBZ zelf heeft een berg boter op haar hoofd. Men heeft jarenlang de attentie gelegd op de bijdragen die de gehandicapten en slecht opererende ouderen moesten betalen; het was nooit genoeg. het moest steeds meer zijn. Maar ze hebben geen enkele aandacht besteed of de aanwending van het geld dat ze verstrekten aan zorginstellingen wel goed werd besteed.
    Ik noem maar iets heel belangrijks: **structureel minder personeel op een afdeling dan de patient mag verwachten, **structureel minder opgeleid personeel dan de patient mag verwachten, **alle zorg is afgestemd op de laagste ZZP-code (en dat is een heel kwalijke zaak). Voor wie het nog niet begrijpt: voor de patienten krijgen de instellingen bijv 100 euro en ze besteden er maar 60 of 70. Als de AWBZ nu moeite doet om te ontdekken waar die 30 of 40 euro blijven, zijn ze naar mijn vaste overtuiging beter bezig dan als maar de patient, die het toch al zwaar heeft, uit te melken. En dan nog de zeer kwalijke punten: al jarenlang geen enkele aandacht voor verspilling en efficiency. Wat in het bedrijfsleven een bittere noodzaak is, wordt in de zorg moeiteloos afgedaan door de bijdrage maar te verhogen. Conclusie: je zou het niet verwachten dat het intellect bij de AWBZ niet hoger is.

  4. In dit artikel wordt alleen gesproken over mensen met een verstandelijke handicap en chronisch psychiatrische patiënten als de mensen die dan nog gebruik zouden kunnen maken van de ‘romp-AWBZ’ wordt hier niet een grote groep mensen vergeten? Er zijn ook mensen die HUN HELE LEVEN een lichamelijke handicap hebben of een chronische aandoening waardoor ze ernstig beperkt zijn en hun leven lang zijn aangewezen op zorg en hulp van anderen, soms nog in veel vergaande mate dan mensen met een verstandelijke beperking of met een chronische psychiatrische aandoening. Juist voor die groep is het van essentieel belang om regie over de eigen zorg te behouden en om te kunnen participeren in de maatschappij!

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn. Heeft u nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.