Ziekenhuizen mogen niet zelf bepalen of iets een consignatiedienst is of een bereikbaarheidsdienst. Dat oordeelt de rechter in een zaak die vakbond FNV aanspande tegen het Maasstad Ziekenhuis. Het ziekenhuis moet (ex-)medewerkers met terugwerkende kracht een hogere vergoeding geven voor alle oproepdiensten sinds juli 2022. Maasstad is zeker niet het enige ziekenhuis met dit beleid.
Het verschil tussen beide diensten is
Het onderscheid bij risico’s in ruime zin (alle vormen van onzekerheid) naar risico in enge zin (voorspelbare onzekerheid) vs radicale onzekerheid (onvoorspelbare onzekerheid) van Frank Knight zou hier mogelijk kunnen helpen om tot een redelijke uitleg te komen. Als je er een percentage aan vast kan plakken is het risico (in enge zin) en daarom een oproep dienst. Als er geen percentage aan vast te plakken is dan is het radicale onzekerheid en een consignatie?
DIe logica past in de sfeer van de eerlijke verdeling van risico’s in ruime zin. Omdat je in de risico’s in enge zin kunt voorzien is het mogelijk daar een doelmatige verdeling over af te spreken. En in de cao ligt dat bij de opdrachtgever /werkgever. Vanwege de verhouding in schaal en de invloed van het ziekenhuis op het risico is daar veel voor te zeggen. Bij radicale onzekerheid kan er geen verdeling plaatsvinden omdat de noodzakelijke kennis over de verdeling ontbreekt. Het zijn tail events, zwarte zwanen. Het ziekenhuis is geen betere drager van het risico (in ruime zin) dan de kleinere wederpartij. Dan is het niet op voorhand logisch dat het gehele risico (in ruime zin) bij het ziekenhuis ligt. Een gedeeld risico ( in ruime zin) zoals overeengekomen in de cao is dan passender.