Scheiden van wonen en zorg heeft grote gevolgen voor zorginstellingen. Dat is op zichzelf geen nieuws, want de media besteden dagelijks veel aandacht aan dit thema. Daarbij vind ik het wel opvallend dat het in veel gevallen niet over de ouderen zelf gaat, maar over andere betrokkenen zoals mantelzorgers en medewerkers.

Zorginstellingen hebben te weinig oog voor het effect van verduurzaming van gebouwen.

De wens van de verpleeghuisbewoner moet leidend worden, welke incidenten er dan ook gebeuren.

De minister en staatssecretaris van VWS willen dit najaar hun innovatieagenda voor de zorg presenteren. Dat vertelde staatssecretaris Martin van Rijn onlangs op een bijeenkomst van VitaValley in Hengelo. Op het ministerie zijn de gesprekken hierover gestart.

In vrijwel alle Nederlandse ziekenhuizen turen de raad van bestuur en de vrijgevestigde medisch specialisten naar de modellen die de Orde en de NVZ eind vorig jaar naar hun leden stuurden. Twee modellen – het samenwerkings- en het participatiemodel – in twee smaken – transparant en niet-transparant – moeten de (vrijgevestigde) medisch specialist ook na 2015 onderdak bieden. Fiscaal zijn de modellen volledig doordacht, voor het overige ligt al het werk nog voor ons.

We zijn het oneens met de heer Kimpen dat de resultaten vanzelf volgen als we ons maar goed op het proces focussen.

Het scheiden van wonen en zorg zal lang niet overal leiden tot meer vraag naar seniorenwoningen in de sociale sector.

Zorgbestuurders moeten het in de politiek en media geregeld ontgelden. Dat is ook logisch.

De informatie-architectuur in de zorg is een lappendeken. Iedere instelling of zorggroep heeft zijn eigen systemen en ook binnen regio's zijn er verschillen.

Veel deskundige medewerkers met hart voor de zaak meldden zich vrijwillig voor deze functie, gingen voortvarend aan de slag maar kregen weinig voor elkaar.