Ik lees hier de reacties hoe het wel en niet zou moeten worden georganisseerd. Ik kan heel kort over zijn: In de wereld van de banken heeft de maffia zich al genesteld. Nu heeft de maffia zich meester gemaakt van de ziektekostenverzekeringen. Wat doet de politiek?

Het wordt een pittig gevecht, maar de paramedische beroepen moet hun positie en waardering in het gezondheidssysteem weer terugkrijgen. Het is de veronachtzaming van de kennis, die al veel langer in ons denken over de waarde van een goede volksgezondheid is gekomen, die de zorgkosten, bij verwaarlozen van preventiekennis in Onderwijs en Geneeskunde, flink omhoog is gaan jagen. Welvaart, individualisme, hang naar comfort, ons consumentisme, verslaving aan techniek en zeker aan beeldschermen, zijn geen zaken waar de politiek zich aan ging branden om ons op onze eigen verantwoordelijkheid voor de gezondheid en die van onze kinderen te gaan wijzen of zelfs mee te helpen om weer op het naoorlogse peil terug te krijgen.
We hebben dezelfde fout gemaakt als de Amerikanen in de jaren vijftig, door “sport” gelijk of zelfs boven gymnastiek of onze goede Lichamelijke Opvoeding te gaan stellen. Onze jeugd gaat net als daar meer medailles halen, maar in de breedte naar het laagst mogelijke gezondheidspeil af te zakken. Dan heb je alleen nog maar een VVD minister nodig, die ook hun verdienmodellen in de Zorg nog eens gaat overnemen. De ramp is er in de USA al lang en Nederland ondergaat gedwee het lot wat ons boven het hoofd hangt: geen gezonde jeugd, geen gezonde beroepsbevolking, geen gezonde economie. De positie van de paramedici in de preventieve geneeskunde in de nulde en eerste lijn, wordt door de Zorgverzekeraars, die totaal geen kennis hebben over het belang van het op orde krijgen en houden van ons houdings- en bewegingsapparaat, nu nog verder gekneveld en gemarginaliseerd. Hopelijk zijn rechters bereid het algemeen maatschappelijke plaatje van de teloorgang van de volksgezondheid, waarin dit drama zich afspeelt, te duiden.

Noodzaak van een fatsoenlijke CAO in de eerstelijns fysiotherapie
Het is zorgelijk en eigenlijk moeilijk uitlegbaar dat er anno 2026 nog steeds geen fatsoenlijke cao bestaat voor fysiotherapeuten in de eerste lijn. Dit is niet alleen een gemiste kans van de afgelopen twintig jaar, maar inmiddels ook een structureel probleem dat de sector ondermijnt.

Versnippering werkt in het nadeel van de sector
Het ontbreken van een cao zorgt ervoor dat praktijkhouders individueel opereren en feitelijk tegen elkaar worden uitgespeeld. Zonder collectief kader:
• ontbreekt een gezamenlijke ondergrens voor arbeidsvoorwaarden
• ontstaat concurrentie op prijs in plaats van kwaliteit
• blijven tarieven onder druk staan
Hierdoor ontstaat geen gezonde markt, maar een situatie waarin de sterkste onderhandelaar (de zorgverzekeraar) structureel de boventoon voert.

Gemiste verantwoordelijkheid van de sector zelf
Organisaties als KNGF, FDV en WVF hadden hier al jaren geleden een stevig fundament onder moeten leggen. Door het ontbreken daarvan:
• is er geen duidelijk en breed gedragen referentiekader voor beloning en kostprijs
• ontbreekt een eenduidige sectorstem richting zorgverzekeraars
• blijft de afhankelijkheid van individuele contractering bestaan
Dit neemt niet weg dat het alsnog kan – en moet! De huidige situatie maakt juist duidelijk dat collectieve organisatie geen luxe meer is, maar noodzaak.

CAO als basis voor eerlijke tarieven
Een cao is geen doel op zich, maar een essentieel instrument om tot realistische tarieven te komen.
Een gezonde systematiek zou zijn:
1. In de cao wordt een marktconform HBO-salaris vastgelegd (inclusief secundaire voorwaarden, scholing, overhead).
2. Dit vormt de objectieve basis voor de kostprijs van fysiotherapie.
3. Zorgverzekeraars nemen deze kostprijs serieus als uitgangspunt bij inkoop.
Zonder deze basis blijft tariefstelling arbitrair en onvoldoende onderbouwd.

Verantwoordelijkheid van de zorgverzekeraar
Van een serieuze opdrachtgever – en dat zijn zorgverzekeraars – mag worden verwacht dat zij uitgaan van:
• reële arbeidsvoorwaarden
• een duurzame bedrijfsvoering
• continuïteit van zorg
Het negeren van een sectorbrede cao (of het ontbreken daarvan) leidt tot tarieven die onvoldoende ruimte bieden voor:
• fatsoenlijke salarissen
• innovatie en kwaliteit
• behoud van personeel
Dat is op de lange termijn niet alleen een probleem voor de sector, maar ook voor de toegankelijkheid van zorg.

Noodzaak om gezamenlijk een vuist te maken
Juist nu is het moment om deze stap te zetten. Met een cao:
• ontstaat een helder en onderbouwd referentiekader
• kan de sector collectief optrekken richting verzekeraars
• wordt de onderhandelingspositie versterkt
Zonder deze stap blijft de sector versnipperd en kwetsbaar.

Feiten:
Deze zorgverzekeraars krijgen elk jaar van de overheid 100% inflatiecorrectie op hun tarieven om hun hogere kosten voor zorgaanbieders op te vangen.
Deze zorgverzekeraars sluizen al meer dan 10 jaar gemiddeld ongeveer slechts 50% (ipv waarvoor ze gecomenseerd worden) van deze inflatiecorrectie door in de tarieven voor zorgaanbieders.
Deze zorgverzekeraars corrigeren de premie’s gemiddeld de laatste 10 jaar met meer dan de inflatiecorrectie.
Ergo:
De overwinst (naast de gewone winst) van zorgverzekeraars neemt toe, de overreserves (naast de gewone verplichte reserves) nemen toe tot soms wel 170%.
En de premiebetalers en zorgaanbieders draaien daarvoor op. Moeilijker is het niet.

En o ja: niet 1600 fysiotherapeuten, maar 1600 praktijken, dus wellicht wel zo’n 10.000 fysiotherapeuten staan uiteindelijk na 20 jaar zinloos protesteren een keer op, omdat dit al jaren de wijze is waarop ‘het veld’ het onderling oplost. Niet dus.
Alle adviezen van NZA, politiek etc. ten spijt. De marktmacht van zorgverzekeraars blijkt (bijna) onbeperkt en dan rest nog maar slecht 1 oplossing: de rechter.