Minister Hermans wil een einde maken aan niet-gecontracteerde zorg. Dat betekent dat zorgverzekeraars nog meer kunnen sturen op welke behandelingen vergoed worden. Het maakt de verzekeraar nog machtiger. Een goede zaak? Laat uw mening achter in de Zorgvisie-poll van deze week.
Minister Sophie Hermans van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wil een einde maken aan niet-gecontracteerde zorg. De minister wil zo voorkomen dat zorgorganisaties zich specialiseren in zorg voor patiënten met een lichte zorgvraag, niet regionaal samenwerken of zich onttrekken aan de nacht- en weekenddiensten. Ook zou op die manier voorkomen worden dat er niet-passende, lees: overbodige zorg, door zorgverzekeraars wordt vergoed.
Kortom, om de beweging naar passende zorg te maken, is het noodzakelijk om niet-gecontracteerde zorg af te schaffen. Het geeft de verzekeraars de middelen om hierop te gaan sturen. Dat is een goede zaak, of toch niet?
Wat een ongelooflijk slecht plan is dit zeg.
Duidelijk dat deze minister totaal niet weet waar ze het over heeft en enkel naar de zorgverzekeraars lobby luistert en traditionele partijen die hun zaakjes niet voor elkaar hebben en ongewenste concurrentie ondervinden van betere zorgaanbieders en door willen blijven gaan met disfunctioneren.
Iedereen die in de gezondheidszorg werkt weet dat zorgverzekeraars helemaal niks van kwaliteit weten en enkel naar hun eigen kosten kijken, niet die van de maatschappij. Niet vergoeden betekent (vaker dan soms) juist meer kosten voor sociale zaken/de maatschappij. Macro-economisch dus een heel slecht plan om zorgverzekeraars het complete monopolie over zorgvergoedingen te geven.
Naast het feit dat het sowieso niet slim is om alle macht in handen van 1 partij te leggen. Macht corrumpeert immers; dat doet het nu al bij zorgverzekeraars vs zorgaanbieders. Zorgverzekeraars hebben al teveel macht en politieke invloed/lobby. Dat blijkt wel het beste uit dit volstrekt ondoordachte plan.
Het leidt ongetwijfeld tot minder ruimte voor innovatie, minder goede zorg, minder klantgerichtheid, geen keuzevrijheid van patiënten welke zorgverlener ze kiezen, totale marktmacht voor zorgverzekeraars, minder ondernemerschap/creativiteit in zoeken naar slimmere/betere oplossingen, lange wachtlijsten, minder kosteneffectiviteit en gemakzucht (geen onderlinge concurrentie).