Werken volgens de zorg- en welzijnsakkoorden moet een beweging opleveren van zorg naar passende zorg en gezondheid. Helaas schiet het nog niet erg op, zo constateert zelfs het kabinet. Extra wetgeving moet hier verandering in gaan brengen.
Dat staat in een Kamerbrief van
Passende zorg is of primair gericht en passend voor politieke en economische prioriteiten of primair gericht en passend op de unieke mens die zich om hulp heeft aangediend. Een mens is immers geen machine of uitvinding! Erkende Zorgprofessionals zijn individu gericht zoals ook de wet BIG en de wet WGBO /Burgerlijk Wetboek. Verzekeren en korte termijn financiering ( politiek) zijn andere vormen van passendheid. Met het „wapen“ (wetgeving) verlangt men naar „politieke tevredenheid“ en verdeel en heers onder de bevolking. Individuele burgers, die ziek of gehandicapt zijn, veroorzaken onkosten voor de gemeenschap, de „opbrengsten van individugerichte professionele zorg“ worden niet meegewogen. Mogelijk zullen deze voorstellen weer een regeringscrisis veroorzaken en/of staking en/of langdurende en ontwrichtende demonstraties van familieleden, zorgwerkgevers en sociaal georiënteerde werkgevers alsook door de zorgprofessionals en patiënten zelf. Maar dit lijkt nu al niet meer te vermijden, want deze regering wil uitblinken in „flink zijn“ en kiest voor ambtelijke wegen ipv open communicatie, zo lijkt me de huidige opstelling. Ik hoop dat ik het niet goed zie!
Het probleem hier is dat er geen passende methode wordt toegepast.
In de jaren 80 liep ik als zorgmanager tegen dezelfde soort van problemen aan. Maar toen binnen de zorgkolom. Gebrekkige of geen aansluiting tussen opeenvolgende schakels binnen de zorgkolom. ‘Kettingkwaliteit’, (tactische) Diagnose Behandel Combinaties en hierop gebaseerde ‘zelfsturende teams’ waren het resultaat. Maar die kennis en ervaring lijkt helemaal te zijn weggezakt. Jammer.
Mijn voorspelling is daarom dat de huidige toegepaste methode op z’n beste tot een onhandige flipperkast zal kunnen leiden.
Hans van der Schaaf.