Gezondheidsverschillen zijn onacceptabel” klinkt overtuigend, totdat je de vraag stelt wat er moet veranderen om ze daadwerkelijk te verkleinen.

Een systeem dat ongelijkheid mede produceert, kan die ongelijkheid niet geloofwaardig bestrijden zonder zichzelf te herzien. Zolang de logica van marktwerking, concurrentie en individuele verantwoordelijkheid leidend blijft, is de uitkomst voorspelbaar: dezelfde verschillen, iets anders verpakt.

De uitspraak van Sophie Hermans blijft daarmee hangen in het veilige midden: moreel gelijk zonder structurele consequenties. Werkelijke reductie van gezondheidsverschillen vraagt om ingrepen die schuren met het profiel van de VVD zelf.

De aanwezigheid van Máxima Zorreguieta geeft het geheel morele glans. Maar symboliek is geen systeeminterventie. Eerder een vervanging ervan.

Zo verschuift een politiek probleem naar het domein van intenties. Dat oogt betrokken, maar verandert niets.