Thuis wonen moeilijk in Wet langdurige zorg

Het is voor gehandicapten en psychiatrische patiënten met een zware zorgvraag straks moeilijker om thuis te blijven wonen. Het aanvragen van ‘meerzorg’ en ‘24-uurszorg op afroep’ is zeer ingewikkeld in de nieuwe wet. Dat zeggen belangenorganisaties Ieder(in), Per Saldo, #Oudersvoorgoedezorg, Spieziekten Nederland en werkgroep De Rode Bril.

Artikel bewaren

U heeft een account nodig om artikelen in uw profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Thuis wonen moeilijk in Wet langdurige zorg
Foto: ANP XTRA Roos Koole

In de nieuwe Wlz bestaan geen vijftig zorgzwaartepakketten (zzp’s) meer zoals in de AWBZ, maar zijn er drie zorgprofielen; te weten licht, midden en zwaar. Cliënten die niet helemaal passen in een van die drie profielen, kunnen zogenaamde ‘meerzorg’ aanvragen. Binnen een instelling is dat nog goed te doen, maar bij het aanvragen van meerzorg thuis, stuiten cliënten op grote problemen. ‘Ten eerste kan meerzorg alleen worden aangevraagd door mensen die nu in de  hoogste twee zorgzwaartepakketten zitten’, zegt woordvoerder Stans Damen van belangenorganisatie Per Saldo voor pgb-houders. ‘Bovendien is de aanvraag van meerzorg thuis ingewikkeld omdat  er een nieuw

7
78

Wilt u dit premium artikel verder lezen?

Sluit eenvoudig een gratis proefmaand af of neem een abonnement. Al voor de prijs van 1 kop koffie per week (2,50 euro) kunt u onze premiumartikelen lezen.

Bent u al abonnee? Log dan in en lees verder.

7 REACTIES

  1. Lees alle reacties
  2. Ramzalig is het de feiten doe hier genoemd worden.
    De enige manier om hieruit te komen is alle aanhangers van VVD, PvdA, D66, CU eb SGP aan te spreken om hun mede menselijkheid. En uiteraard nooit op deze politieke partijen stemmen! De zieke Nederlander worden bedrogen door deze politiek!

  3. Als je alle teksten die door VWS werden gepubliceerd en naar de Tweede Kamer werden gestuurd, goed tot je door liet dringen, kon je dit al lang geleden zien aankomen. Ik heb binnen wat toen nog Platform VG was, regelmatig aandacht gevraagd voor mensen met een zware zorgvraag die thuis verzorgd worden, maar kreeg geen gehoor. Ook Tweede Kamerleden en de Staatssecretaris heb ik benaderd, maar telkens kreeg ik te horen dat het wel goed zou komen. Slechts enkele TK leden, met name SP en CU lieten blijken het probleem te zien en te erkennen. Pas de laatste maanden is Ieder(in), opvolger van Platform VG, alerter geworden en aan de bel gaan trekken. Fijn! Maar desondanks gaat men in Den Haag door de zorg voor mensen met een zware zorgvraag zo te verpesten dat je in sommige gevallen misschien wel gedwongen wordt je zoon of dochter naar een instelling weg te brengen, terwijl hij/zij beter thuis verzorgd kan worden waar permanent aandacht en zorg kan worden geleverd zodra dat nodig is. Blijkbaar moet je in die situatie leven om het te kunnen begrijpen.

  4. Voor mensen, die ZIN krijgen, is het normaal dat een zorg-leefplan gemaakt wordt, waarin de vragen, zoals gesteld in het formulier van Vilans, beantwoord worden. Hierop wordt dan een indicatie gesteld. En volgens mij is er geen verschil tussen indicatiestelling voor mensen die ZIN krijgen en mensen met een PGB, alleen de geldstroom loopt anders.

  5. Tja, als je zorg niet past bij de aanvinkhokjes en je moet passen binnen de efficiënte klassenindeling, moet je niet gek opkijken dat de effectiviteit van die zorg daalt. Dus, dames en heren beleidsmakers, eerst effectieve=passende zorg die vervolgens uiteraard zo efficiënt mogelijk moet worden uitgevoerd. En dus niet eerst efficiënte=zo goedkoop mogelijke zorg en dan zien waar het misgaat om dan (te laat!) met kunst- vlieg- en lapwerk proberen te redden wat er te redden valt.

  6. Ik mis de kleinschalige wooninitiatieven, ook die worden middels PGB gefinancierd. Die worden überhaupt niet genoemd en toch is dat een uitstekende oplossing voor mensen met een grote zorgvraag die thuis niet meer kunnen wonen maar die onder geen enkele voorwaarde in een instelling willen verpieteren! Meerzorg voor de MCG (stille mensen die niets kunnen) is zo goed als onmogelijk en @Marjo, vragen over vriendschap, vrijetijdsbesteding en functioneren zijn zinloos en bijzonder pijnlijk want daar ligt juist het probleem. Wat wil je dat iemand die niets kan aan vrijetijdsbesteding gaat doen? Het aantal dagen dagbesteding is al gereduceerd, op de dagbesteding komen ze ook niet verder dan draaien aan een kralen wiel, wandelen kan niet ivm personele bezetting en als je de hele dag uit het raam gekeken gaan we het hebben over vrijetijdsbesteding? Waarom verdiept niemand zich in de werkelijke doelgroep? We hebben het hier niet over een paar blije gehandicapten die de stoep staan te vegen en af en toe elkaar in de haren schieten en dus wat extra toezicht nodig hebben. Dit gaat over vergroeide mensen met onmeetbaar laag IQ en tientallen epileptische insulten per dag, die door gebrek aan aandacht in hun rolstoel weg kwijnen…

  7. Met de aanhef van het artikel heb ik moeite; thuis wonen kan immers ook in een kleinschalige(r) woonvorm zijn. Moet keuze van burger (of vertegenwoordiger) zijn om, ook al is dat noodgedwongen, te verhuizen naar een meer beschermde of professionele omgeving. Dat is zelfs een recht lijkt me…
    Daarom ben ik voorstander van volledig wonen en zorg scheiden. De zorg (verpleging, verzorging) moet echter hetzelfde zijn/blijven en als zodanig helder moeten worden uit de toewijzing. Kan simpel zijn wanneer het bij ambulante zorg blijft.
    Daarom eens met het pleidooi van @MCP (hierboven) voor kleinschalige initiatieven. Klant betaalt huur, service en levensonderhoud zelf vanuit eigen inkomen. Hij/zij huurt aanvullende service (voorzien in levensonderhoud) als particuliere zorg in naar believen en mogelijkheden.
    Alleen voor de meest hulpbehoevende burgers met het minste inkomen zou de leverende zorgorganisatie extra gebudgetteerd moeten worden door de overheid (bovenop budget voor ambulante zorg); om daarmee de ruimten en die nu eenmaal nodig zijn voor medische zorg, optimaal te houden. Idem met betrekking tot collectief toezicht (’s nachts).
    Kortom er is veel vernieuwing en ”publieke ontlasting” mogelijk; maar in de transitie W&Z scheiden moet Den Haag ervoor waken ”het kind niet met het badwater weg te gooien”.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet u ingelogd zijn. Heeft u nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.