Het probleem is hier natuurlijk dat de innovatoren (KNO artsen) niet degenen zijn die profiteren. Dat zijn hier vooral de verzekeraars (en door het vertrek van de KNO-arts) en het ziekenhuis. De kans dat dit voorbeeld volgers krijgt is daarmee dus niet zo groot.
Een mogelijke uitweg voor dit dilemma is dat de verschillende partijen, patiënten, verzekeraars, ziekenhuis en zorgprofessionals, de besparingen onderling verdelen.

Ik zie het probleem niet. Eén van de kno-artsen is inmiddels uit voorzorg vertrokken en wordt niet vervangen. Dan is toch de formatie al in lijn gebracht met de productie? Dan is het probleem toch opgelost, met behoud van kwaliteit zorg, terwijl de kosten gedaald zijn? Lijkt me een win-win-situatie.
Behalve dan natuurlijk voor de specialist in kwestie. Maar ja, het algemeen belang weegt nu eenmaal zwaarder. Dat zal men moeten accepteren. Daar is geen ontkomen aan.

Geachte lezer,
De beste oplossing is dat de KNO- artsen een zelfstandige praktijk beginnen een zgn.ZBC in nauwe samenwerking met de huisartsen.
Veel succes!

Een hogere kwaliteit van persoonlijk kennis werk op maat leidt altijd tot minder productie, en tot meer waarde. Je kunt op enig moment aspecten ervan niet veder uitbesteden of industrialiseren door koppeling aan steeds hogere omzetdoelen. Maar wel aan minder loon in ruil voor meer arbeidsvreugde.

Toename kwaliteit van zorg leidt – in dit geval – niet tot meer consumptie en marktwerking compenseert – nu – niet. Schatten velen veelal toch anders in …